Hoera! Superscript bestaat 15 jaar
‘Aaah, poes Tommie leefde toen nog.’ We kijken samen naar een foto van onze eerste website. ‘Weet je nog dat we deze fotoshoot deden?’ Marije: ‘Ja! Jij was hier al een paar maanden zwanger. Die dikke buik van jou verstopten we mooi achter de laptop.’
Op 1 maart 2011 startten we ons eigen bedrijf: Superscript. Nu, vijftien jaar later, blikken we terug op de drie belangrijkste keuzes die we onderweg maakten. Keuzes die ons vrouwelijk ondernemerschap onderstrepen. En die heel zeldzaam bleken in de huidige tijd.
1. De keuze voor een eigen bedrijf = keuze voor kwaliteit
Liesbeth: ‘We zijn allebei met onze carrière begonnen als trainer bij LVE. We werkten daar heel fijn samen. En in onze vrije tijd zochten we elkaar ook graag op. Ik wilde al jaren voor mezelf beginnen, maar ik durfde die stap niet te zetten. Totdat ik dacht: als ik het nu niet doe, doe ik het nooit. Kun jij je nog herinneren dat ik tegen jou zei dat ik mijn baan op ging zeggen en vroeg of je met me meeging?’
Marije: ‘Je had er alleen niet meteen bij gezegd dat je zwanger was, haha. Maar het leek me meteen een goed idee. Voor mij was de belangrijkste reden om voor mezelf te beginnen dat ik mijn klanten dan beter kon helpen. We werkten eerder met een omzettarget. Dat betekende in de praktijk dat we niet al te veel tijd aan een klant konden besteden. En kleine opdrachten waren sowieso niet interessant, daarmee kon je je target niet halen. Dat begon me steeds meer tegen de borst te stuiten. Toen we ons gingen oriënteren op een bedrijfsmodel, maakten we een totaal andere keuze dan andere ondernemers. Geen abonnementen, schaalbare projecten of standaardisering zoals e-learning. Maar maatwerk, inhoud en menselijkheid. Iedere businesscoach leek ons voor gek te verklaren. Maar voor ons was het ondernemerschap een manier om ons vak weer centraal te zetten en kwaliteit te kunnen leveren.’
Liesbeth: ‘We gingen ineens van een heleboel klanten naar een handjevol. Eén van onze eerste klanten was Rabobank Het Groene Woud Zuid. Erik Jansen, de directievoorzitter, zei meteen dat hij alleen met ons in zee wilde. Dat ben ik nooit vergeten. Die had feilloos door dat wij bloedfanatiek waren. En Trip Advocaten – één van de grootste advocatenkantoren van het noorden – vond het leuk om met een nieuw bedrijf en twee bevlogen dames in zee te gaan. Zij wilden hun advocaten leren bloggen en we hielpen met het schrijven van aanbestedingen. En we startten natuurlijk onze samenwerking met Van der Hilst Communicatie. We hadden best wel een vliegende start.’
Marije: ‘Al was het soms ook ploeteren hoor, die eerste jaren. Vergeet niet dat we toen nog middenin de financiële crisis zaten. Het was hard werken om aan opdrachten te komen. En jij ging natuurlijk na een paar maanden al met verlof. Toen je terugkwam had ik trouwens een leuke verrassing voor je. Want toen was ik zwanger van mijn tweede kind. Hahaha. Maar Lies, vond jij het trouwens ook zo’n verademing dat je veel meer tijd had voor die tweede baby?’
Liesbeth: ‘Ja, echt wel! Mijn eerste baby moest vier lange dagen naar het kinderdagverblijf, omdat ik toen nog in loondienst werkte. Die leverde ik daar soms huilend af. En dan moest ik achterin de auto kolven, terwijl jij me van Friesland naar Utrecht reed. Echt heel vrouwonvriendelijk allemaal. Dankzij Superscript kon ik werk en kinderen veel gemakkelijker combineren. Die tweede baby hield ik lekker vast terwijl ik een tekst schreef of een training voorbereidde.’
2. Blijf trouw aan jezelf: de keuze om te stoppen met groeien
Marije: ‘Na die eerste twee jaren ploeteren met zwangerschappen en een financiële crisis vond ik het iets gemakkelijker worden. We kregen steeds meer vaste klanten en we namen personeel in dienst. We hadden bedacht dat we een bedrijfsomvang van zo’n zes tot acht mensen wilden. We groeiden daar gestaag naartoe.
Eind 2020 zouden we met zijn zessen zijn bij Superscript. En toen… werden we ineens keihard teruggefloten. Corona brak uit, mijn vader kreeg een hersenbloeding waardoor ik mantelzorger werd en jouw huwelijk liep na 24 jaar op de klippen. Er gebeurde zo bizar veel dat jaar.’
Liesbeth: ‘Ze zeggen wel eens: never waste a good crisis. Voor ons was dit jaar ook een moment om te reflecteren op Superscript: gaan we op deze voet verder? Eigenlijk was voor ons allebei het antwoord meteen duidelijk. We wilden weer terug naar hoe we ooit waren begonnen. Lekker met z’n tweeën aan de slag voor klanten. Leidinggeven was gewoon echt niet ons ding. En delegeren ook niet. Eigenlijk wilde ik het liefst alle klantvragen zelf oppakken in plaats van overdragen aan een medewerker. Ik vond het een enorme opluchting om vanaf 2022 weer verder te gaan als duo.’
3. De keuze om mee te blijven bewegen
Liesbeth: ‘Ondernemen heeft me wel geleerd dat je nooit stil kunt staan. Het nieuwste voorbeeld is natuurlijk de opkomst van AI. Heel even denk je dan: oh jee, wat betekent dat voor Superscript? Maar omdat wij het meteen omarmden en integreerden in ons werk en onze trainingen, zie ik juist allerlei kansen voor ons. AI-geletterdheid, beter prompten voor steengoede teksten, strategisch nadenken over content: schrijven blijft een vak, hoor! Ook als er AI is dat een deel van het werk overneemt. Ik krijg regelmatig de vraag: ben je niet bang voor AI? Nee hoor, als je maar energie in je bedrijf blijft stoppen en meebeweegt met ontwikkelingen, blijft het stromen.’
Marije: ‘En AI is ook niet de oplossing voor alles. De afgelopen jaren was ik steeds meer op zoek naar zingeving en verdieping in mijn werk. Onze liefste klanten helpen op momenten waarop het er écht toe doet. Bijvoorbeeld als er een gebiedsprogramma geschreven moet worden. Een landbouwbrief. Stikstofbeleid. We bewegen met Superscript ook steeds meer richting maatschappelijke en ingewikkelde vraagstukken die helder opgeschreven moeten worden. Daar komt voorlopig nog geen AI aan te pas. Misschien komt het wel door mijn de leeftijd dat ik juist nu hiernaar zoek. Gelukkig is daar ook alle ruimte voor als je een eigen bedrijf hebt.’
‘Gefeliciteerd, schat. Met deze mooie mijlpaal. 15 jaar Superscript. Ik heb al die tijd geweten dat we dit samen gingen halen.’