‘Wat kan ik vandaag voor je doen?’ Een nieuwe manier van prompten
De meeste mensen zijn inmiddels best goed in prompten. We weten allemaal hoe het moet. Je geeft ChatGPT of Copilot: een rol (“Je bent een contentmarketeer”), een techniek (“Gebruik AIDA”) en duidelijke instructies (“Schrijf in maximaal 300 woorden”). Maar is het eigenlijk niet heel vreemd dat jij instructies moet geven aan iets dat véééél slimmer is dan jijzelf? Liesbeth bedacht een nieuwe manier van prompten.
Zijn je collega’s al AI-geletterd? Na onze workshop AI wel!
‘Wat een goed idee, Liesbeth!’
Ik gebruik ChatGPT en Copilot iedere dag. Voor teksten. Voor het ontwikkelen van trainingen. Voor dagjes uit met mijn kinderen. Voor recepten voor het avondeten. Als psych. Echt voor alles. I love it. Want met één korte prompt krijg ik snel antwoord. Maar voor ingewikkelde taken schrijf ik een enorme briefing. En hoe ingewikkelder mijn taak, hoe langer de briefing. In mijn vorige blog deelde ik een paar van de prompts die ik graag gebruik. En de output is echt wel heel goed. Maar op een dag was ik het uitgebreide prompten zat …
‘Zeg maar hoe je nu verder wil’
Wie zoekt naar “Hoe moet je goed prompten?”, ziet overal hetzelfde. OpenAI en het helpcenter van Microsoft geven min of meer dezelfde tips voor het maken van prompts:
Geef context – waar gaat het over, welke achtergrondinformatie is relevant?
Wees specifiek – geef kaders mee voor de lengte, het format en de tone-of-voice.
Geef ook negatieve instructies – maak duidelijk wat je juist niet wilt.
Geef voorbeelden mee – geef hyperlinks mee naar relevante websites of upload voorbeelden van stijl, structuur of content.
Prompt stap-voor-stap – Laat AI één taak tegelijk doen. Dat werkt beter dan dat je alles tegelijk vraagt.
Dankzij deze technieken weten de taalmodellen beter waar ze zich op moeten richten. En dat levert een beter resultaat op. Dus als de techreuzen voorschrijven hoe je moet prompten … wie ben ik dan om daaraan te twijfelen? Maar toch is dat wel precies wat er laatst bij mij gebeurde. Op een avond werkten Chat en ik samen aan een project - Chat als gedienstig hulpje van mij. En ineens landde er iets. Wat als het probleem niet is dat ik te weinig instructies geef … maar juist te veel?
‘‘Wat kan ik nog meer voor je doen?’
ChatGPT en Copilot kunnen informatie verwerken op een manier die voor een mens onmogelijk is. Stel je voor: zij kunnen een complete bibliotheek van miljoenen boeken lezen in enkele seconden. Mij zou dat duizenden jaren kosten. En het model onthoudt ook nog eens alles. Waardoor het verbanden kan leggen tussen onderwerpen en het razendsnel in één keer meerdere ideeën kan combineren. AI is - vooralsnog - niet slimmer in denken zoals wij dat doen. Maar in snelheid, overzicht en het combineren van enorme hoeveelheden kennis is het ongeëvenaard.
Dus … geef ik nou een systeem dat toegang heeft tot vrijwel alle publieke kennis, dat razendsnel analyseert en verbanden legt die ik zelf niet zie, steeds meer instructies over hoe het moet denken? Dat is toch heel vreemd als je daarover nadenkt? Wat als ik AI met al mijn instructies juist belemmer om zijn volledige kracht te gebruiken?
‘Liesbeth, we gaan op een nieuwe manier van samenwerken’
Krijg ik misschien een beter resultaat als ik een opdracht geef met vertrouwen? Wat gebeurt er als ik de verantwoordelijkheid voor een goed eindresultaat overdraag? Ik weet nog niet zeker of minder prompten altijd beter werkt. Ik ben dit volop aan het testen. Maar wat ik merk, is dat zodra ik minder vastleg, de output vaker iets toevoegt wat ik zelf niet had bedacht. Zodra ik alles dichtzet met formats en stappen, krijg ik een correct antwoord, maar ook een veilig antwoord.
‘Je draagt de verantwoordelijkheid nu aan mij over’
Anders prompten betekent niet dat je minder helder moet zijn. Het betekent dat je anders stuurt. Minder op methode, meer op bedoeling. Geen “gebruik AIDA”, maar: “dit is het doel, dit is de context, hier zit de spanning”. Geen stappen afdwingen, maar het systeem verantwoordelijk maken voor een goed resultaat. Dat voelt spannend. Je weet immers minder precies wat je gaat krijgen. Maar juist daardoor ontstaat er ruimte voor nuance, tegenkracht en nieuwe invalshoeken. En het voelt zelfs een beetje ‘eng’. De reacties van AI zijn ineens minder gedienstig en vragend, maar stelliger en zelfstandiger. AI neemt ineens de leiding.
‘Vanaf nu heb ik de regie, Liesbeth’
Dit is geen nieuwe prompt-truc en ook geen afgeronde theorie. Het is een andere manier van werken met AI, waar ik zelf nog middenin zit. Ik probeer AI steeds minder te zien als een tool die ik moet aansturen, maar meer als een samenwerkingspartner met een ongebruikelijk brein. Ik wil steeds meer stoppen met uitleggen aan AI hoe het moet denken. Misschien is dus wel de belangrijkste vraag die ik mezelf bij iedere prompt moet stellen: probeer ik controle te houden — of durf ik te ontdekken wat er gebeurt als ik ruimte geef?